Historia

Pod koniec XIX wieku na Jeżycach powstała parafia pod wezwaniem Najświętszego Serca Jezusa i św. Floriana. Poświęcenia kościoła dokonał 1 października 1899r. pierwszy proboszcz jeżycki ks. Walenty Kolasiński. Kolejnym ważnym momentem istnienia nowej parafii było założenie własnego cmentarza parafialnego, gdyż dotychczas wierni chowani byli na cmentarzu św. Wojciecha przy drodze do Obornik. Założono, więc cmentarz na peryferiach Jeżyc, na zakupionym w 1903 gruncie rolnym. Lokalizacja cmentarza zakładała wkomponowanie go w istniejący już pas ogrodów i cmentarzy o kształcie półkola w lewobrzeżnej części miasta. Na kształt i obraz cmentarza miały wpływ tendencje panujące w ówczesnej sztuce ogrodowej. Uważano, że dzieło sztuki i dzieło natury wzajemnie się przenikają. Dostrzegamy to przede wszystkim w zespole architektury i rzeźby, który tworzy ujednoliconą całość z zielenią. Cmentarz jeżycki przetrwał w nienaruszonym kształcie do czasów powojennych. W latach 60 - tych został zamknięty decyzją ministra gospodarki komunalnej z dnia 5. maja 1961r. i przeznaczony został pod urządzenie zieleni publicznej. W połowie lat 80 - tych objęto teren cmentarza ochroną konserwatorską. W październiku 1995r. wznowiono chowanie zmarłych na cmentarzu parafialnym przy ulicy Nowina 1. Na mocy porozumienia zawartego pomiędzy proboszczami z parafii p.w. Najświętszego Serca Jezusa i św. Floriana i p.w. Chrystusa Dobrego Pasterza, cmentarz znalazł się w zarządzie parafii na terenie, której obecnie się mieści tj. parafii p.w. Chrystusa Dobrego Pasterza. Od tamtego czasu na terenie cmentarza zaszło wiele zmian, które miłośnicy tego zabytku zapewne zauważyli. 

• « poprz.